Yiyorum Büyüyorum Kitap Sayfası

Yeni Yıl Yeni Umutlar

Bir yıl daha yaşandı ve bitti. Bütün hüzünleri ve bütün kederleriyle…

Zor bir yıl oldu. Sadece benim için değil. Ayrılıklar, bölünmeler, kavgalar, savaşlar, tehditler bu yıl çokça şahit olduğumuz şeyler. Bir hoşgörü eksikliği, saldırganlık hakim oldu dünyaya. Herkes patlamaya hazır bir bomba gibi. Kimse dinlemiyor, kimse de anlamıyor sanki.

Ama bitti işte. Şimdi yeni yılda elimizde yeni umutlarımız var. Her düştüğümüzde kalkmamızı sağlayan, bize yaşamak için güç veren umutlarımız. Geleceğe dair elimizde umutlarımızdan başka bir şeyimiz de yoktur aslında; ne güzelliğimiz ne sağlığımız ne de servetimiz. Sahip olduğumuz her şey sadece şu anda var. Yarına dair belki de en önemli umudumuz bugün sahip olduklarımızı yarın da elimizde tutabilmek. İkincisi ise sahip olamadıklarımıza da sahip olabilmektir.

Shashkın hanım, hayırdır yine kötümsersin diyebilirsiniz. Evet, maalesef. Kötümser değil de, gerçekçi diyelim. Çocukken ilk okuduğum uzun roman Pollyanna idi. Romanı o kadar benimsemişim ki otuz yaşıma bastığım sene bana panik atak olarak geri döndü. Elimde olsa toplatırım bu kitabı. Ne zaman ki pollyannacılıktan kurtuldum, panik ataktan da kurtuldum. Bazen içerlerden bir yerlerden bağırıyor ama dinlememeye çalışıyorum. Şimdilerde daha gerçekçi olduğumu düşünüyorum ama dedim ya gelecek ne gösterir bilemem.

Bugünkü gerçekçi halimin sebebine gelince. Küçük bir çocuğun doğum günü partisinde, sevdiğim bir kişinin ölüm haberini aldım. Gülmekle ağlamak kardeşmiş. İkisi birden aynı anda olabiliyormuş. Dilerim ki biz hep gülmekten ağlayalım (sus pollyanna, yine konuşmaya başladı) Öyle olmuyor işte. Hayatta hep gülmek yok. Gerektiği zamanlarda doya doya ağlamayı da, yasını tutmayı da bilmek gerek.

Daldan dala uçuyorum yine. Nerde kalmıştım? Umut etmeyi bırakmayalım diyordum. Yeni yılda da çok güleceğiz, çok ağlayacağız. Ama biz hep güzel şeyler umut edelim. Düşünürken bile gözlerimizin içi parlasın, dudaklarımızda hafif bir tebessüm belirsin. Dışardan bakanların bile hoşuna gitsin bu halimiz, onlara da umut olsun. Sonra bakalım ne çıkıyor karşımıza, hakkını vere vere yaşayalım.

Bu gecelik bu kadar. Sırf yazıyı uzatmak için saçmalamak istemiyorum. Yeterince saçmaladım zaten :) Ama yazıma gelmiş geçmiş en klişe veda cümlesiyle son vereceğim.

Seneye görüşürüz, hahaha…
Shashkin Anne
 

2012-12-31
Bu yazı 1753 kere okunmuştur.
Adınız :
Yorumunuz :
 * 
@ZumrutOzkan twitter da takip edin