Yiyorum Büyüyorum Kitap Sayfası

Buradayım Dostum

Kaan’ın arkadaşları benim de arkadaşlarım. Onların beni sevdiğini bakışlarından, konuşmalarından ve sarılmalarından anlıyorum. Açık açık söyleyenleri de oluyor, bayılıyorum... Muhtemelen onları ne kadar çok sevdiğimi ve önemsediğimi bildiklerinden kendilerini bana yakın hissediyorlar. Küçük daha anlamaz diyenlere inat çocuklar sevgiyi kabul etmeyi de, sunmayı da büyüklerinden daha iyi beceriyorlar.

“Zümrüt bana poğaça yapar mısın, yine spagetti hazırlar mısın” diyenler,Kaan’ı okuldan almaya gittiğimde kucaklamak için bana koşarak gelenler,“sizde yatayım” bugün diye ısrar eden şekerpareler oluyor. Onlarla birlikteyken hem huzurlu, hem de önemli hissediyorum kendimi. Çocuk dünyasının o samimi güzelliğini yaşamak, onlarla paylaşımda bulunmak, ilgi ve sevgilerine layık görülmek hayatımda gerçekten büyük anlam taşıyor. Ve biliyorum, bu beklentisiz, zoraki olmayan sevgi her büyüğe nasip olmuyor...

Evime geldiklerinde onlara özel olduklarını hissettirmeye gayret ediyorum.  Güler yüzle karşılama, kendi arkadaşım gelmiş gibi oturup sohbet etme, onlar için özel yemekler hazırlama, hatta arada oyunlarına katılma gibi ritüellerimiz oluyor. Arkadaşlarıyla iyi bir iletişim içinde olmam oğlumun da hoşuna  gidiyor biliyorum. Hatta bu yüzden benimle gurur duyduğunu bile hissediyorum.

Arkadaşlarını evimizin kapısında “Naber dostum” diyerek karşılayan Kaan’ın o an ki ifadesi ne kadar mutlu olduğunu belli ediyor. Evet, okulda teneffüslerde de oynuyorlar ama evde bir arada olmak, zamanı, bilgi ve becerilerini, oyuncakları, yemeği “hadi hadi” olmadan paylaşmak çok daha iyi geliyor onlara.

Yardımlaşmayı, anlayışı, iletişimi, girişkenliği, korumayı, farklılıklara saygıyı biradayken birbirlerinden öğreniyor, ilişkilerini pekiştiriyorlar. Arada takışmak bile bir şeyler öğretiyor, mücadele ve hakkını aramak gibi mesela; barışırken de affetmek kadar, af dilemeyi de aslında. Uyumun neden önemli olduğunu kavrayıp, sabırlı olmanın gerekliliğini anlıyorlar. E tabi hoşgörü de çıkıyor bu takışmaların sonunda sahneye...

Çaktırmadan gözlüyorum onları. Çok gerekli olmadan asla müdahale etmiyor, özel dünyalarında özgür bırakıyorum küçük dostları. Görüyorum ki, biz anne babaların ite kaka, baskıyla öğretmeye çalıştığımız konular çocukların arkadaş ilişkilerinde daha yumuşak geçişlerle, üstelik keyifle öğreniliyor.

Mutlu çocukluk için en harika aileye sahip olmak, madden, manen konforlu olmak yetmiyor inanın. Çocuk akran istiyor, oyun, paylaşım, etkileşim istiyor. Yani çocukluğunun gereğine ihtiyaç duyuyor. Büyüdüklerinde iletişim sorunu yaşayan bireylerden olmamaları, sağlıklı sosyal ilişkiler kurabilmeleri için çocuklukta kurulan arkadaşlıkların çok önemli olduğunun farkındayım.

Arkadaşlık, oyun, paylaşım dolu bir çocukluğun tabi ki en mutlusu olduğunu düşünüyorum. En sağlam, en sıcak arkadaşlıklar da geçmişi çocukluğa uzanan arkadaşlıklarmış gibi geliyor. Herkesin gitgide daha da bencilleştiği şu zamanda gelecekteki mutlulukları için çocuklarımıza bu konuda da el vermenin çok zor olmadığını da düşünüyorum. Çocuklukta arkadaşlık çok önemsenmesi gereken bir konu...

Yapmamız gerekenler çok basit! Çocuklarımıza arkadaşlığın karşılıklı çaba ile hayatta kalabileceğini anlamaları için telkinlerde bulunmalı, onları arkadaşlığı için emek eden bireylerden olmaları için teşvik etmeliyiz. Ancak bu zaruri çabanın farkına vardıklarında hayatlarına bu özel ilişkinin tüm yarar ve faydalarını aktarabileceklerdir... Tabi en büyük yardım bizlerin ne kadar nitelikli arkadaşlıkları olduğunu fark ettiklerinde başlayacak bence. Her konuda gözlem ve kopyalama yetenekleri harika olan çocuklar sıcakkanlı, girişken, ve nazik olmayı ilk önce bizlerden öğrendiklerinde, bu özelliklerini arkadaşlık etkileşimlerine yansıtabilecek, böylelikle arkadaş edinmekte zorlanmayacaklardır... Haksız mıyım?

Şimdiden çok sıkı arkadaşlıkları olan oğluma baktıkça ileride onun yalnız olmayacağına inanıyor, büyüdüğünde de sağlam ilişkiler kurabileceği konusunda ümitleniyorum. O kolay arkadaşlık kurabilen, girişken bir çocuk. Soğuk insanlardan hiç haz etmeyen annesinin bu konudaki çabası ise sürekli... Yapacakları daha bitmedi!

Canlarınızın bu değerli ilişkilerinin daha da büyümesi için çocuklarınızın arkadaşlarının anneleriyle iletişim halinde olmanızı tavsiye ederim. Kaan’ın arkadaşlıkları sayesinde merhaba dediğim, içinde sevgi, güven ve işbirliği olan çok hoş dostlarım oldu. Onlarla sık sık aktivite ve etkinlikler organize ederek çocuklarımızın düzenli ve keyifli etkileşim içinde olmalarını sağlamaya çalışıyoruz. Çocuklar ve annelerden oluşan bu güzel çemberimizin çok uzun ömürlü olması dileğim. Umarım bu harika çocuklar iyi ve kötü günde birbirlerine her zaman destek olup, biz etraflarında olamasak da “Ben buradayım dostum” diyebilirler...

2012-01-29
Bu yazı 1563 kere okunmuştur.
Adınız :
Yorumunuz :
 * 
@ZumrutOzkan twitter da takip edin